انتخاب دقیق و کاربرد مواد سنگ مصنوعی

دستیابی به ظاهر طبیعی به مواد مصنوعی مدرن متکی است. سنگ‌های مصنوعی به طور کلی به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: پلاستیک تقویت‌شده با پایه سیمانی-و فایبرگلاس{2}}(FRP).

 

سنگ مصنوعی مبتنی بر سیمان{0}}گزینه سنتی تر و رایج تر است. از یک چارچوب میلگرد فولادی به شکل شبکه سیمی استفاده می کند که سپس برای مجسمه سازی با ملات سیمانی پوشانده می شود. قبل از اینکه سیمان کاملاً سفت شود، صنعتگران از ابزارهای مختلفی برای به کار بردن تکنیک هایی مشابه نقاشی منظره سنتی-مانند بافت، مالش، نقطه گذاری، و رنگ آمیزی{4}} برای تکرار هر چین و حفره سنگ واقعی استفاده می کنند. رنگ‌آمیزی یا با ترکیب رنگدانه‌های معدنی مستقیماً در مخلوط سیمان یا از طریق رنگ‌آمیزی‌های چندلایه‌ای-دستی که پس از قالب‌گیری اعمال می‌شود، ایجاد می‌شود و تغییرات رنگی ظریف و اثرات هوازدگی مشخصه سنگ طبیعی را ایجاد می‌کند.

 

سنگ مصنوعی{0}}پلاستیک تقویت‌شده با فایبر گلاس (FRP) سبک‌تر است و برای ویژگی‌های منظره بزرگ، توخالی یا قابل حمل در مقیاس- ایده‌آل است. تولید شامل ایجاد قالب و سپس ریخته‌گری قطعه با استفاده از پلاستیک تقویت‌شده با فایبرگلاس{3}}است. برای شبیه‌سازی متقاعدکننده‌ای بافت سنگ طبیعی، سطح نیز نیازمند پایان دقیق-دستی است.

 

صرف نظر از مواد مورد استفاده، موفقیت در گرو تسلط صنعتگر بر خواص مواد و تکنیک‌های{0} نفیس پرداخت سطحی است که به مواد سرد و مصنوعی اجازه می‌دهد تا حیات ارگانیک طبیعت را به خود بگیرند.